Style we wnętrzach

Kiedy zaczynałam planować jak urządzić to mieszkanie przymierzałam się do tego z różnych stron. Trudno jednak zacząć, kiedy nie wie się zgoła nic i nie bardzo wiadomo, z której strony ugryźć temat. Czy najpierw jakiś rys historyczny? (Eee, nie, po co mi to...) Czy zapoznać się z kolejnością wykonywania prac? Czy zacząć się zagłębiać w techniczne szczegóły? Czy najpierw łazienka, czy kuchnia?

Większość materiałów, z których próbowałam się czegoś nauczyć zaczynała się od: "wybierz styl w jakim chcesz urządzić wnętrze". Eee? Że co..? A z czego mogę wybierać?

Zaczęłam więc czytać o stylach. Szukałam jakiegoś ogólnie obowiązującego podziału, który pozwoliłby mi się w tym wszystkim odnaleźć i trochę rozjaśnił mi w głowie. Nic z tego. Za łatwo być nie może przecież.

Jeśli na jednej stronie znalazłam 6 podstawowych stylów:

Podział 1:
1. styl klasyczny 2. styl kolonialny 3. lata 20. i 30. 4. styl wiejski 5. styl eklektyczny 6. styl minimalistyczny,

 na drugiej było to już 6 innych, równie podstawowych:

Podział 2:
1. styl eklektyczny 2. ekologiczny  3. glamour 4. klasyczny 5. nowoczesny 6. vintage

 i tylko dwa się powtarzały. No nic, pomyślałam, może tak naprawdę jest ich 10 tylko na każdej stronie pominęli cztery, które uznali za nieistotne z punktu widzenia wyszukiwarek, optymalizacji strony, popularności, czy z jakiegokolwiek innego powodu. Wtedy weszłam na trzecią stronę, która na wstępie powiedziała do mnie - sesesese, nie ma tak łatwo - a art deco? a styl rustykalny? a styl angielski? a baroki rokoko? że nie wspomnę o stylu antycznym we wnętrzach? 11, 12, 13, 14, 15.

Zaczęłam się zastanawiać jak z 15 wybrać jeden i konsekwentnie się go trzymać, żeby stworzyć spójne wnętrze i z rozpędu weszłam na jeszcze jedną stronę, która zaproponowała mi... uwaga - 67 różnych stylów! Gdyby ktoś nie dowierzał: oto link.

No tak, rzeczywiście, ekstra zabawa, pomyślałam z przekąsem. Chyba nigdy nie urządzimy tego mieszkania, bo jak mam wybrać jeden z 67? Jeden, w którym będę musiała spędzić dłuższy czas, bez narzekania (a przynajmniej nie za często) , że mi się znudziło, że jednak lepszy byłby inny. To znacznie trudniejsze niż gra w lotto - tam przynajmniej skreślam 6 liczb z 49 możliwych.

Okazało się jednak, że nie przewidziałam jeszcze jednej, bardzo istotnej rzeczy...

Sprowadzeni do parteru

Kupiliśmy mieszkanie na parterze. Wcale nie dlatego, że takie się trafiło. Dlatego, że takie chciałam. Z ogródkiem. Z własnym kawałkiem zielonej trawy, gdzie można postawić piaskownicę z piaskiem czystym nie tylko w teorii, basenik z wodą w upalne lato; gdzie można bawić się razem w tysiąc różnych zabaw, łącznie z szukaniem wróżek w trawie. No i gdzie można posadzić coś swojego - marzy mi się lawenda, maciejka i inne pachnące zieloności... i kilka kolorowych kwiatów, we wszystkich kolorach tęczy, żeby karmić nie tylko zmył powonienia ale i wzroku.

I wreszcie - ten całkiem prywatny kawałek trawy, na której można położyć się letnim wieczorem, z kubkiem dobrej herbaty i patrząc w gwiazdy snuć dalekosiężne plany.

Mam milion pomysłów na te kilkadziesiąt metrów i coraz więcej obaw, że wszystkie się nie zmieszczą ;)

widok z, ekhm... salonu ;)

i nasz "ogród" prawie w pełnej krasie z uschniętymi badylami

            symbolizującymi żywopłot 

A przed chwilą przeczytałam, że mieszkania na parterze są do bani - czyli mało chętnie kupowane = trudniejsze do sprzedania = tańsze. W dowolnej kolejności. 

Dlaczego? Bo podobno większe ryzyko włamania (wątpliwy argument jak dla mnie, zwłaszcza na nowych osiedlach, często ogrodzonych, z monitoringiem i całodobową ochroną); bo sąsiedzi będą wyrzucać śmiecie przez okno (cóż, no... liczę jednak na kulturalnych sąsiadów); bo mniejsza prywatność (hmm... póki co, nie czuję większej potrzeby bunkrowania się przed pozostałą częścią społeczeństwa).

Oczywiście rozumiem i uznaję wszystkie te minusy. Jedne przemawiają do mnie bardziej, inne mniej, niemniej jednak wciąż odnajduję więcej plusów takiej lokalizacji mieszkania. Poza wspomnianym już, nazwijmy to roboczo - kontaktem z naturą i większym polem do zabaw dla dzieciaków (argument totalnie nieistotny dla osób bezdzietnych i tych z dziećmi w starszym wieku, dla mnie - matki prawie dwulatka i w perspektywie jeszcze jednego dziecięcia, zakręconej na punkcie twórczego wspierania rozwoju - rzecz ogromnej wagi) jest jeszcze argument braku konieczności wspinania się na wysokości, możliwości szybszego powrotu do domu po coś, czego zapomniałam (zdarza mi się kilkukrotnie nawet, przy jednym wyjściu :P), no i lepszych warunków dla zwierzyny domowej, jeśli ktoś takową planuje. 

Mówiąc krótko - zapominalscy zwierzolubni rodzice małych dzieci zorientowani na naturę wybierają parter :P I nie dam sobie wmówić, że nie. I jeśli kiedyś będziemy sprzedawać to mieszkanie, żeby poszukać czegoś większego, to właśnie takim ludziom ;)

Od czego zacząć urządzanie mieszkania?

No właśnie. To chyba pierwsze pytanie, jakie zadaje sobie większość osób po przekroczeniu progu wymarzonego mieszkania w stanie deweloperskim. Mieszkania, w którym, cytując klasyka, nie ma niczego. No dobra, przesadziłam. Są przecież okna, drzwi zewnętrzne, otynkowanie, wylewka i wyprowadzone instalacje: wodno-kanalizacyjna, elektryczna, centralnego ogrzewania, czasem również orurowanie pod instalacje telefoniczne i telewizyjne, grzejniki. No i jest potencjał. Ogromny potencjał, bo w tym momencie można jeszcze absolutnie wszystko. Nic poza ścianami nas nie ogranicza, nie warunkuje, nic nie wymusza konsekwencji czy dopasowania. I tu pojawia się problem... Zbyt duża ilość możliwości (a przebierać w materiałach wykończeniowych można przecież bardzo bardzo mocno) wcale nie ułatwia podjęcia decyzji.

Od czego więc zacząć? Najpierw podłogi, czy drzwi? Czy kolor drzwi należy dobierać do koloru okien? A kolor podłogi do koloru drzwi? A kolor ścian..? Do koloru podłogi? Mebli? Nastroju..? Och!

Czas start

Jeśli właśnie kupiłaś/-eś mieszkanie, albo dopiero przymierzasz się do zakupu, dysponujesz raczej ograniczonymi niż nieograniczonymi zasobami pieniężnymi, ale chciał(a)byś urządzić je jakoś sensownie, uniknąć większości błędów (bo na uniknięcie wszystkich chyba nie ma co liczyć ;) ) i konieczności poprawiania wszystkiego po roku, a jednocześnie w temacie urządzania i aranżacji wnętrz jesteś równie zielona/-y  jak ja... to mam nadzieję, że znajdziesz tu coś dla siebie. Coś, co Cię zainspiruje. Albo pomoże zaoszczędzić trochę czasu. I/lub pieniędzy.

Podobno urządzanie mieszkania to w gruncie rzeczy niezła zabawa. A zatem...

Enjoy! ;)